FANDOM


Autorstwa GaanusAlmayes
-Kolejny gwiezdny niszczyciel?! Imperialni nigdy się nie nauczą jak budować okręty liniowe pozbawione tak widocznych mankamentów! Prawda, panie admirale Babo? - Nie lekceważ potęgi tego okrętu to gwiezdny niszczyciel lecz nieznanego typu. Zachować ostrożność!
— rozmowa pierwszego oficera z bothańskim admirałem Babo na mostku "Borska Fey'lyi" na chwilę przed zniszczeniem okrętu w kilku pierwszych salwach przez nowoprzybyły niszczyciel mimo włączonych osłon

Gwiezdny niszczyciel typu Darth Nox nazywany potocznie niszczycielem klasy Nox lub po prostu niszczycielem Sithów to okręt liniowy używany początkowo wyłącznie przez Flotę Bractwa Cienia. Stworzony przez zespół najlepszych projektantów i inżynierów w galaktyce. Przewodzący zespołowi Givin o imieniu Na-soth Carr miał za zadanie zaprojektować okręt liniowy kontynuujący tradycje Federacji Imperialnej i Imperium Galaktycznego pozbawiony jednak wad poprzednich typów niszczycieli gwiezdnych, w tym najbardziej udanego gwiezdnego niszczyciela klasy Imperial III.

Historia

Prototypy (26 ABY - 40 ABY)

Pierwsze działające prototypy powstały jeszcze w czasie wojny z Yuuzhan Vongami. Na rozkaz Najwyższego Dowódcy Dartha Doomusa w 26 ABY wyprodukowano serię tysiąca próbnych gwiezdnych niszczycieli klasy Nox. Mimo początkowego sceptycyzmu, okręty tej klasy zostały ciepło przyjęte przez dowódców Nowej Floty Imperialnej. Prototypowe jednostki tego typu przeszły swój chrzest bojowy podczas bitwy o Ayur, gdzie walczyły w pierwszej linii utrzymując pozycje na tyle długo, aby cywile zdołali się bezpiecznie ewakuować z systemu. Za pierwszy okręt tej klasy uznaje się Nemesis okręt flagowy mrocznego admirała Uomurona, dowódcy Siódmej Floty Imperialnej. Pierwsze większe zgrupowanie jednostek tego typu, miało miejsce właśnie w wymienionej flocie Federacji Imperialnej, utworzonej specjalnie w celu powstrzymania dalszej ekspansji Yuuzhan Vongów w Nieznanych Regionach. Poza bitwą o Ayur gwiezdne niszczyciele klasy Nox brały udział w całej kampanii bakurańskiej i bitwie o Redutę Imperatora, nazywanej także przedostatnią bitwy wojny z Yuuzhan Vongami lub klęską Brasfora. Jedynym zniszczonym prototypowym niszczycielem był Nieugięty okręt flagowy Piątej Floty. Mimo pomyślnych testów projekt został zawieszony na prawie dziewięć lat ze względu na bardzo duży koszt jednostkowy: za cenę jednego niszczyciela tego typu można było wyprodukować dwa klasy Imperial III lub całą flotę mniejszych krążowników. Jako, że jednostki typu Imperial III były w miarę nowoczesne, zostały w końcu wprowadzone do służby na zaledwie dwa lata przed yuuzhańską inwazją zdecydowano się na zawieszenie produkcji niszczycieli klasy Nox. To wszystko było na rękę Najwyższemu Dowódcy Lordowi Doomusowi, który w sekrecie reaktywował projekt i rozpoczął budowę tego typu okrętów w tajnym kompleksie stoczniowym w systemie Niazoun. Pierwsza seria dziesięciu tysięcy niszczycieli zasiliła nowo powstałą Flotę Cienia, prywatną tajną flotę Doomusa. Dopiero proklamowaniu Odnowionego Mrocznego Imperium Sithów jednostki tego typu zaczęto produkować masowo dla zaspokojenia potrzeb Mrocznej Armady.

Wojny unifikacyjne (41 ABY - 45 ABY)

W czasie Drugiej Galaktycznej Wojny Domowej Federacja Imperialna toczyła własną wewnętrzną trójstronną wojnę domową, między Zakonem Cienia Dartha Doomusa, fanatycznymi zwolennikami Imperatora Sithów Dartha Destroyusa a częścią Mrocznej Rady pod przywództwem Dartha Drukarra. Siły Bractwa Cienia miały największą przewagę liczebną i technologiczną, dzięki bardzo dużej liczbie gwiezdnych niszczycieli klasy Nox. Praktycznie wszystkie wyprodukowane egzemplarze znajdowały się w rękach sił lojalnych wobec Lorda Doomusa, który kontrolował większość stoczni i fabryk w przestworzach Federacji. Siłom Imperatora udało się zdobyć kilkanaście egzemplarzy podczas rajdu na stocznie orbitalne wokół Zilona, natomiast flota Dartha Drukarra była całkowicie pozbawiona nowoczesnych okrętów wojennych, gdyż duża część kapitanów jednostek liniowych przeszła na stronę Doomusa.

Charakterystyka

Gwiezdne niszczyciele klasy Darth Nox były najdroższym produkowanym masowo okrętem Federacji Imperialnej. Mierzyły trzy tysiące metrów, były więc prawie dwukrotnie dłuższe od standardowych niszczycieli wykorzystywanych przez Federację Imperialną. Były też pierwszymi jednostkami z ulepszonymi dalekosiężnymi bateriami turbolaserów, wszystko dzięki wykorzystaniu najnowocześniejszych reaktorów anihilujących hipermaterii produkowanych przez korporację Santhe-Ayurian Fleet Systems. Ich wykorzystanie pozwoliło na wyposażenie okrętów tego typu w zaawansowane urządzenia maskujące, całkowicie zintegrowane antenami sensorów i systemami celowniczymi oraz nawigacyjnymi. Okręty tego typu dysponowało bardzo silnym punktowym uzbrojeniem przeciwlotniczym, które nie pozostawiało żadnego miejsca okrętu bez ochrony przed atakiem myśliwskim czy bombowym. Dzięki temu dowódcy tych jednostek mogli wysłać wszystkie eskadry pokładowe do ataku, bez ryzyka zniszczenia niszczyciela przez nalot wrogich eskadr. Dalekosiężne turbolasery dysponowały natomiast tak wielką siłą ognia i szybkostrzelnością, dzięki zastosowaniu specjalnych soczewek ogniskujących z kryształów Kyber były w stanie zniszczyć większość okrętów w kilku pierwszych salwach, mimo podniesionych osłon. Wszystkie statki wyposażono dodatkowo w dwadzieścia pięć emiterów promieni ściągających, piętnaście rozmieszczonych na dziobie, dziesięć w okolicach hangarów, a pięć na rufie. Zainstalowane najnowocześniejsze silniki jonowe, pozwalały uzyskać prędkości większe nawet od osiągów najszybszych gwiezdnych myśliwców. Osiem silników manewrowych zapewniało manewrowość o przyzwoitym poziomie, mimo poruszania się z maksymalną prędkością. W optymalnych warunkach zapewniały znakomite manewrowanie statkiem. Pokład dowodzenia umieszczono w śródokręciu w centralnej części kadłuba, chroniony czterocentymetrową warstwą beskaru, sześciometrową warstwą titanium, centymetrową warstwą nanowłókien i w dziesięciometrową warstwą durastali. Cały kadłub niszczyciela był opancerzony w taki właśnie sposób. Prawdziwa innowacją był pokład lotniczy wydrążony wewnątrz kadłuba z dwoma dużymi hangarami na burtach. Na dziobie okrętu znajdowała kratownica, rozdzielająca górną i dolną część kadłuba, emitującą osłony i promień ściągający. W tej samej części mieściły się koszary dla pokładowego kontyngentu wojskowego, szeroko pojęty kompleks zbrojeniowy i duże ambulatorium, zdolne do przyjęcia trzydziestu tysięcy pacjentów jednocześnie. Nieco wyżej umiejscowiono pokład więzienny z możliwością przetrzymywania kilku tysięcy więźniów, sekcję rekreacyjną i koszary Gwardii Cienia. W dolnej części kadłuba obok głównego pokładu hangarowego umieszczony był magazyn dla pojazdów naziemnych. W centralnej części statku umieszczono główny reaktor anihilacji hipermaterii, kontrolowany ze specjalnego pokładu.Razem z mostkiem i silnikami był to jeden z najmocniej opancerzonych newralgicznych punktów, wykorzystano czterowarstwowy pancerz. Zapewniał on praktyczną niezniszczalność od zewnątrz, jedyną możliwością całkowitego zniszczenia okrętu było wysadzenie go od środka przez sabotażystów czy autodestrukcję niszczyciela. Jedno i drugie było prawie niemożliwe do wykonania, pierwsze ze względu na specyficzną budowę jednostki oraz liczne punkty kontrolne i ograniczony dostęp członków załogi do większości sekcji pokładowych. Jedynie ekipy techniczne, wyżsi stopniem oficerowie i jednostki ochrony okrętu miały dostęp do wszystkich pokładów oraz sekcji.

Znane jednostki

  1. Nemesis - okręt flagowy Siódmej Floty Sithów
  2. Nieugięty - okręt flagowy Piątej Floty Federacji(zniszczony)
  3. Arka Cienia II - okręt flagowy Floty Pierwszej Bractwa Cienia
  4. Dominator - wchodził w skład Pierwszej Floty Federacji
  5. Duma Sithów - okręt admirała Huxa
  6. Chwała Chissów - okręt flagowy Dynastii Chissów
  7. Duma Imperatora - wchodził w skład floty meganiszczyciela
  8. Ziost - flagowy okręt floty obronnej Ziost
  9. Korriban - wchodził w skład floty meganiszczyciela
  10. Wywerna - okręt dowodzenia Trzydziestej Siódmej Grupy Zadaniowej Floty Cienia
Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.